Żydzi / Berlin-Auschwitz
Ostatni Pociąg do Auschwitz
- Więc? - Około siedmiuset...
Minister Göbbels i minister Speer chcą podarować naszemu Führerowi wyjątkowy prezent.
Berlin oczyszczony z Żydów!
Prawie 70.000 Żydów wywieziono już z Berlina. Chodzi o tych ostatnich, którzy jeszcze tu są.
Oni również powinni w końcu zniknąć!
- Zacznijmy jeszcze dziś! - Im wcześniej, tym lepiej!
Mamo, co się dzieje?
Wysiadać! No dalej, wiecie, co macie robić!
Jakob Noschik?
Otwierać, Gestapo!
No wreszcie!
Macie dokładnie pięć minut, żeby się spakować!
Wyprowadzamy się stąd. Wszystko będzie dobrze! Szybciutko. Zakładaj buty!
Jak to się mogło stać, Henry?!
- Henry Neumann? - Tak.
Nie bój się, maleńka. Zabierzemy was stąd w bezpieczne miejsce, gdzie mama i tata będą pracować,
aby pomagać ojczyźnie w ciężkich czasach wojny.
Dlaczego mama i tata nie mogą pracować tu, w Berlinie?
Dlatego, że tam, dokąd jedziecie jest o wiele bezpieczniej, moja mała.
W tej chwili spada na Berlin za dużo bomb.
Gestapo! Otwierać!
- Na szczęście, jeszcze je znalazłem. - Dowcipy?
Tak! I mój smoking. Nigdy nie wiadomo. Po prostu nigdy nie wiadomo!
- To na pewno nie będzie ci potrzebne. - Znam milion takich dowcipów.
Proszę podać mi temat, a ja od razu opowiem dowcip.
"Słychać wycie syreny alarmowej, wszyscy biegną do schronu, oprócz jednego mężczyzny, który...
Który szuka czegoś w całym domu. Jego żona krzyczy: "Pospiesz się! Czego ty jeszcze szukasz?"
"Mojej protezy oczywiście" odpowiada on. "Daj spokój z protezą!" krzyczy żona,
"Sądzisz, że bombardują nas bułeczkami?"
Chodź już! Tracimy tylko czas!
Nie, to jest ściana z tektury! Wszystkie te mieszkania mają taki sam metraż. Ale ten pokój jest mniejszy.
Ta ściana jest fałszywa!
Jestem lekarzem! Położnikiem! Tysiące niemieckich dzieci przyszło dzięki mnie na świat! Tysiące!
- Mamo? Nie możemy im powiedzieć, że chcemy już iść? - Niestety, teraz nie.
Macie szczęście! Wasz mały ma przy sobie starszą siostrę.
Jest pani sama?
Mój ojciec, doktor Friedlich.
Neumannowie.
Jak on ma na imię?
Aaron.
Na pewno są w środku. Mogę się założyć!
Wiedziałem.
Szmato!
No dalej, włóż to! Nie będziesz już miała okazji nosić norek.
- Proszę, zatrzymajcie futra, ale pozwólcie nam odejść. - I tak zatrzymamy futra!
Mogę zdobyć jeszcze więcej, także kamienie szlachetne. Proszę! Proszę, puśćcie nas!
- Chcesz mnie obrazić, Żydzie?! - Dobrze, dobrze!
Proszę, chociaż jej pozwólcie odejść! Błagam! Nie zasłużyła na śmierć!
Przeklęta żydowska świnio! Wzbogacasz się kosztem niemieckich obywateli, co?
To nieprawda! To dobry człowiek!
Święty. Żydowski święty!
- To wszystko to spadek po moich rodzicach! - Akim byli twoi klienci, święty Żydzie?
Niemcy! Chrześcijanie, Żydzi - nie rozróżniam.
Prosimy o cierpliwość. W pociągu otrzymają państwo jedzenie i picie.
...jedzenie i picie! Wysyłają nas na wakacje!
Dobrze wiesz, dokąd nas wysyłają.
Nie, w każdym razie dopóki tam nie będę. A czasem nawet wtedy jeszcze nie wiem.
Jakob... już dobrze...
Występowałem w tak wielu miastach, liczyłem je. Ponad 350!
Od malutkich wiosek po wielkie teatry!
Królowie, królowe, książęta... wszyscy śmiali się z Żyda, Jakoba Noschika.
- Oprócz faszystów! - Jakob, przestań!
Jedyni ludzie na tym świecie, którzy zupełnie nie mają poczucia humoru.
Prosimy o cierpliwość. W pociągu otrzymają państwo jedzenie i picie.
Henry Neumann?
- Tak? - Albert Rosen. Pani Neumann.
Chciałbym chwilę porozmawiać.
Byłem na tym meczu bokserskim, kiedy znokautował pan Lehmanna.
- Ile już lat minęło? Dziesięć? - To było w innym życiu.
Mam w walizce siekierę i brzeszczot piły.
Chcę tylko wiedzieć, czy są tu mężczyźni, którzy mi pomogą.
Jestem z panem.
Czy panowie są braćmi?
Tak.
Dory, Manny Gerber.
Mogę o coś spytać?
No chodź... Wszystko będzie dobrze.
- Gabrielle Hellmann. - Miło mi, Ruth Silbermann.
- Jakob Noschik. - Dzień dobry.
Proszę się odsunąć! Proszę odejść od torów! Uwaga! Odsunąć się!
Nie pije pan dlatego, że nasz Führer nie pije?
Jak tylko moja matka się dowie, że piłem, okropnie się zezłości.
Ale mateczka chyba nie jedzie z panem w tę podróż?
Ilu ich jest?
Sześćset osiemdziesięciu ośmiu.
Są teraz pańskim problemem.
Kilkudniowa podróż pociągiem, jaki to problem?
To duża odpowiedzialność, Crews.
Po tym, zarządzanym przez pana transporcie, stolica Rzeszy będzie wkrótce oczyszczona z Żydów.
Może pan na mnie polegać.
To będzie mój prezent na jutrzejsze urodziny naszego Führera.
- Heil Hitler. - Heil Hitler.
Proszę spokojnie wsiadać do wagonów. Dostaną tam państwo wodę i prowiant!
Nic nie rozumiem mamo. To są przecież wagony dla zwierząt!
Jest wojna, Nina.
- Będzie dobrze, tylko trzymaj się mnie mocno. - Dlaczego ci panowie mają broń?
Żeby nas chronić.
- To wagony dla zwierząt? - Nie!
Stój, żydowska świnio!
Nie! Nie wsiądę tam!
Zostaw mnie! Nie wsiądę tam! Dobrze wiem, dokąd jedzie ten pociąg!
Naprawdę wierzycie, że wiozą nas do pracy?
Lea!
- Proszę, że względu na dzieci. Żeby się nie bały. - "nigdy nie mów, że to twa ostatnia droga..."
Chodź...
"Chociaż ołowiane będzie niebo po błękitnym dniu..."
To przecież pani Zarum, żona naszego rzeźnika!
"bo upragniona godzina jest już blisko".
Ubierz się!
Stój! Z powrotem!
Prędzej!
"Z zielonego kraju, gdzie rosły palmy, do białego śniegiem...
Przyjdziemy z naszym nieszczęściem i bólem".
Sara, nie, Sara...
Wypuście mnie! Chcę do mojej żony!
Weź swoją walizkę, Nina.
Gabrielle...
Tych dwoje chciało uciec!
Zastrzelić oboje.
Wsadźcie ich do wagonu, szkoda na nich tracić kul.
Jak pan woli.
- Nina?! - Tato!
Tato!
Mam cię! Trzymam cię! Nie bój się! Już cię nie puszczę.
Tutaj! To jest woda dla nas wszystkich!
A to ma być toaleta, dla ponad setki osób!
Erika!
Dr Friedlich! To jego córka!
Proszę mnie przepuścić!
Zemdlała, proszę go przepuścić!
Halo, słyszy mnie pani? Potrzebujemy lekarza!
Potrzebujemy lekarza!
Lekarza!
Aaron? Gdzie jest Aaron?
Spokojnie, jest tutaj, wszystko w porządku.
Tato, tu musi być przecież woda. Powiedzieli przecież, że będzie woda.
Tak, tak powiedzieli.
Tam z przodu stoi wiadro wody dla nas wszystkich.
Henry, musimy się zorganizować, inaczej pozabijamy się nawzajem.
Bardzo mi przykro, z powodu twojego syna, Grolsch!
- Dlaczego nie wziąłeś sobie kilku dni wolnego? - Próbowałem!
Ale podobno nie mogli znaleźć innego palacza!
Straciłem na wojnie trzech synów i nie dostałem nawet jednego zasranego wolnego dnia!
I raz, i dwa, i trzy, i cztery...
Mamo, śniło mi się, że jestem najlepszą tancerką na świecie!
Będziesz, przyrzekam.
- Na wszystko? - Na wszystko.
Proszę zrobić miejsce! Zabrać nogi! Muszę przejść!
Henry!
- Tak? - Potrzebuję trochę wody.
Ja też!
Chwileczkę! Proszę... Powinniśmy prowadzić skrupulatną księgę wody. Kto dostał już wodę, a kto nie.
Przypadkiem stoi pan obok wiadra z wodą i sądzi pan pewnie, że może robić, co chce!
Ona jest karmiąca!
Mam ponad sześćdziesiąt lat, a mój mąż ponad siedemdziesiąt i jest poważnie chory na cukrzycę.
Każdy z nas potrzebuje wody!
Znajdziemy jakiś sposób, żeby to uregulować.
Tak! Na pewno, po tym jak pańska żona pierwsza dostanie pić!
Proszę, ja... proszę, chcę coś powiedzieć.
Wiem, że niektórzy z państwa mają przy sobie wodę i jedzenie. Uważam, że ci, którzy mają coś ze sobą
nie powinni korzystać z wspólnej wody dopóki nie wykorzystają swoich zapasów.
O czym my w ogóle rozmawiamy? Tej wody i tak nie wystarczy nawet do jutra rana!
Jedno wiadro dla wszystkich!
Wtedy poczekamy do popołudnia. Wtedy wszyscy będą mogli się napić.
A co z pańską żoną?
Jest karmiąca! Jeśli nie będzie miała mleka, dziecko umrze!
Czy ktoś ma coś przeciwko temu, aby obie karmiące matki dostały trochę wody?
Czy jest tu jeszcze jakaś karmiąca kobieta, oprócz mojej żony i Eriki?
Dziękuję.
Drewno jest twarde jak stal, nigdy nie przejdziemy. Powinniśmy przepiłować te żelazne pręty.
I co potem?
Znajdziecie chłopaka, który wyjdzie przez okno...
Będzie mógł włożyć palce w szczeliny, żeby się trzymać. Otworzy drzwi od zewnątrz i wszyscy wyskoczymy!
Zajmę się tym, znajdę chłopca.
Pociąg musi oczywiście jechać wystarczająco powoli, inaczej będzie zbyt niebezpiecznie.
No, chodź do mnie.
Co Nineczko? Co się dzieje? Jesteś głodna?
Mamy troszkę jedzenia, ale powinniśmy jeszcze poczekać, zanim...
- Nie jestem głodna. - Tylko?
- Ona musi... - Za późno...
Ach, aniołku.
Mamy ze sobą świeże ubranie. Wyjmiesz je?
To nic. Nic się przecież nie stało, skarbie!
Gorąco tu, jak w Hadesie, na mą duszę. Czy to ma coś wspólnego z moim wiekiem?
Raz jest mi za gorąco, później znowu za zimno.
Cieszę się tylko, że straciłem węch.
Jeśli nie dostaniemy wody, umrzemy. Dlaczego o tym nie opowie pan dowcipu?!
- Zgadzam się. - A kto cię pytał? Odpowiedź brzmi "nie". Proszę odejść!
Mam przy sobie kilka złotych monet. Kiedy stąd wyjdziemy, będzie mógł je pan dobrze wykorzystać.
Nie powstrzymacie mnie przed tym!
Ostrzegam pana! Jeśli jeszcze raz zbliży się pan do nas, zabiję pana! Zrozumiano?!
Jestem po Bar Mitzvah. Jestem mężczyzną!
Przestań! Zbliżamy się do dworca!
Gówno!
Na tor drugi wjedzie za chwilę pociąg osobowy do Berlina! Należy zachować ostrożność!
Proszę! Potrzebujemy więcej wody! Wody, proszę!
Potrzebujemy wody!
- Wyjątkowo punktualnie, moje gratulacje! - Zamknij się! Jego najmłodszy też zginął!
- Wyrazy współczucia. - Ja też straciłem syna, w pierwszych tygodniach wojny.
Wody!
Chodź... potrzebujesz porządnego łyka!
Wody, wody! Proszę dajcie nam wody!
Ktoś jeszcze chciałby wody?
Albert! Ona nie może tu tak leżeć!
Przesuńmy ją tam, na bok.
Zróbcie miejsce!
Ruszajmy już! Naprzód! Musimy jechać!
Pojedź do Ameryki! Słyszysz?! Musisz jechać do Ameryki!
- Mają tam przecież wielu pianistów, nie potrzebują mnie! - Wyemigruj do Ameryki, rozumiesz?
- A co ty zrobisz bez pianistki, mój drogi? - Umrę z głodu. I co?
Przy twoim apetycie!
Nasz związek jest skończony! Odejdź, nie chcę cię więcej widzieć!
Rozwiodę się z tobą! Po prostu się z tobą rozwiodę.
Przestań już, Jakob! Wiesz przecież, że nigdy od ciebie nie odejdę.
Pianistka! Patrzcie tylko na te dłonie.
- Gra pani? - Troszkę...
Co się dzieje? Dlaczego nie jedziemy?
Co robimy, kiedy bardzo się boimy?
Pierwsze zdania modlitwy Shema Israel. To pomaga!
No chodź... Shema Israel, Adonai Elheinu, Adonai Echad... Baruch...
Przykro mi, transport wojskowy. Oni mają pierwszeństwo, zajmują wszystkie tory!
Jak długo to potrwa?
Godziny, dni - nie wiadomo. Pociągi z frontu, pociągi na front. W każdym razie musicie czekać.
Pieprzone gówno!
Państwo Perles jeszcze raz przemyśleli pańską propozycję.
Wszyscy sądzimy, że ucieczka to nienajlepszy pomysł.
Jak pan sądzi, dokąd oni nas wiozą? Do Auschwitz!
To nie jest przecież pewne. Pewne jest jednak, że jeśli was złapią, wszystkich rozstrzelają.
- W każdym razie spróbujemy. - Powinniśmy głosować.
Żadnych głosowań! Żadnej dyskusji. Jak tylko nadarzy się możliwość, uciekamy.
Henry, chłopcze, może panowie mają jednak rację.
Chcesz wyrzucić swoje dzieci z jadącego pociągu,
kiedy na końcu drogi czeka na nas ciepły posiłek i dach nad głową.
Jak tylko ten przeklęty pociąg znowu ruszy, bierzemy się do roboty.
Chodzi o mojego syna!
Wcześniej czy później zatrzymamy się przecież znowu, potrzebujemy przecież wody i pożywienia.
To nie może być przecież takie trudne, dać żołnierzowi mały znak.
Ani słowa!
Jeśli mojemu dziecku coś się stanie, niech Bóg ma pana w opiece.
Myślałem, że dokarmianie zwierząt jest zabronione?
Umrzemy tu z gorąca!
- On całkiem mnie wysusza. - Musimy stąd wyjść.
Nie dadzą nam ani jedzenia ani picia. Jest im obojętne, czy zdechniemy!
Ale przecież nas potrzebują! Przecież powiedzieli, że jedziemy do pracy!
Nie są przecież aż tacy głupi, żeby pozwolić nam tu zdechnąć.
Niech Bóg usłyszy te słowa. Jeśli on jeszcze istnieje.
A co stanie się z tymi, którzy nie mogą pracować?
Boże... Boże... Gdzie jesteś? Gdzie?
Przestań!
Proszę myśleć o swoim dziecku! Musi pani przestać, dla niego!
Jeśli będziemy mieli szczęście, a zawsze trzeba mieć nadzieję.
Musi pani wierzyć, że wszyscy możemy mieć szczęście.
Ona jest księżniczką. Czeka tylko na swojego księcia aż ją obudzi pocałunkiem. Patrz, tutaj.
Co się dzieje?
- Ukraińskie SS! - Co to znaczy?
To prawdziwe diabły! Możemy się tylko modlić, żeby nie byli tu w związku z nami.
Jest całkiem zakurzona. To katastrofa!
- Proszę wejść, proszę. To sklep jubilerski, jak każdy inny. - Dziękuję bardzo...
- Panie Silberman, czemu zawdzięczamy ten zaszczyt? - Moja córka Ruth ma dziś urodziny. Ma już 18 lat.
Gratuluję! Nie wiedziałem, że ma pan taką śliczną córkę.
Mówiłem ci wystarczająco często, ale nigdy mnie nie słuchasz. Niestety!
Jak możemy sprawić panience radość? Co sądzi pani o...
Myślałem o naszyjniku! Aby zawsze przynosił jej szczęście.
Najwyraźniej zostaniemy tu przez jakiś czas.
Kwatera główna przekazała nam miły rozkaz. "Dać Żydom trochę wody".
Niech Ukraińcy się tym zajmą.
Będą mieli nadzieję! No już!
Woda! Woda! Niosą wodę!
Dla nas?
- Woda?! - Idą tu z wodą!
Ostrożnie! Musimy racjonować wodę! Uważaj! Nie rozlej! Uważaj!
Proszę! Proszę, potrzebujemy więcej wody! Proszę!!
Henry nie!
Henry, nie! Przestań! Przestań do cholery, przestań! Henry!!
- To nie może się stać nigdy więcej! - Nigdy więcej...
Patrz tylko...
- Szubienica? - Budują szubienicę.
Więc, czym to pachnie?
- Wanilią? - Tak.
- Cytryną i wanilią? - Tak.
Szubienicę? Naprawdę?
Tylko bez głupich domysłów. Oprócz nas mają wielu innych, których mogliby powiesić.
Mój drogi optymista!
- Co się dzieje mamo? Co się wszystkim stało? - Nic! Nic, moja mała, nic takiego...
Nowe perfumy?
- Od tajemniczego wielbiciela. - Tylko mi o nim nie opowiadaj.
Wiesz, że musiałbym go zabić.
Proszę...
Dziękuję.
Powinnaś spróbować trochę pospać.
- Tato, kiedy pojedziemy dalej? - Niedługo, myszko. Niedługo.
"Dam ci wszystko, co chciałabyś mieć, jeśli jeszcze raz przyniesiesz mi moją kulę ze studni".
Powiedziała śliczna dziewczynka.
"Pozwól mi jeść przy twoim stole", odpowiedziała żaba. "Pozwól mi spać w twoim łóżeczku".
Dalej, idź!
Księżniczka rzekła do żaby...
- Szubienica nie była dla nas! - Nie powieszą nas! Nie nas! Partyzantów!
Nie powieszą nas!
Cisza!
Co się tu dzieje? Oszaleliście?!
Z drogi!
Co tam robicie? Natychmiast zejść!
Natychmiast!
Co zrobią państwo z dziećmi?
Dobre pytanie.
Wszyscy do pociągu! Odjazd!
Chcesz tu zostać? Wsiadaj!
Jedziemy dalej!
Nie wytrzymam tego.
Jedź szybciej, przeklęty pociągu. Jedź!
Ciągle jedziemy na wschód.
My też będziemy kiedyś mieli takie.
Małą Ruth.
A o czym teraz myślę?
Jak tylko stąd wyjdziemy, weźmiemy ślub. Wyjdziesz za mnie?
Mam! Udało się, Albert!
- Izzy, nie! - Puść!
Puść mnie!
Nie chcę tu zdechnąć jak pies!
Izzy!
Potrzebuję płaszcza...
Chcę spróbować.
- Wiesz, co masz robić? - Tak.
Izzy...
Izzy.
Izzy!
Mamo! Mamo! Co się dzieje?
Co ty zrobiłeś, to był mój syn!
Zabiłeś go! Masz mojego syna na sumieniu!
On nie żyje!
Mój syn nie żyje!
Mamo, mamo, obudź się!
Czekajcie, czekajcie. Pani Perles.
Musimy spróbować jeszcze raz. Jemu się nie udało.
- Jeszcze ktoś ma umrzeć? - Nikt więcej nie wyjdzie.
Mamusiu proszę.
Ja to zrobię!
Wykluczone!
Może mi się udać. Dobrze wiesz!
Ruth, ja mam tylko ciebie!
Podsadź mnie.
Proszę, Boże...
Nigdy w życiu tak mocno się nie modliłem.
- Musimy poczekać, aż pociąg trochę zwolni! - Zakręt, albo wzniesienie.
Ja nie czekam już na nic! Wyskoczę teraz!
Wystarczy, że ona naraziła swoje życie!
- Pociąg jedzie za szybko dla innych! - Nie! Nie!
Powodzenia!
Teraz zabiją nas wszystkich!
- Przez tych idiotów teraz wszyscy zginiemy! - Zemszczą się na nas.
Wspaniale!
Gratuluję!
Musimy jakoś wzmocnić pręty.
Kawałki drewna! Daj mi swoją spinkę! I śmieci!
Tam w kufrze jest nóż.
Tak się boję!
Spróbuj trochę pospać.
Pomyśl o czymś miłym. Ja też pomyślę o czymś miłym.
- Jak David był jeszcze w twoim brzuszku? - Tak.
Leżymy już w łóżku pod mięciutkim, cieplutkim kocykiem.
Co ono teraz robi?
Czuć jak kopie.
Wychodzić! Wszyscy wychodzić, natychmiast!
Szybciej! Ustawić się w rzędzie!
Natychmiast oddać wszelkie noże i inne narzędzia.
Osoby, u których znajdziemy narzędzia zostaną natychmiast rozstrzelane.
Wychodź Żydzie!
Popatrz, popatrz, mieliśmy już próbę ucieczki. Chcesz sobie trochę skrócić podróż?
Żadnych narzędzi, panie poruczniku!
Bardzo ciekawe.
Może ktoś mi wyjaśni, w jaki sposób drzwi mogły się otworzyć?
Może nie były dobrze zamknięte.
Spaliśmy, nic nie wiem, panie porucz...
Wszyscy spaliśmy!
Jak masz na imię, śliczna dziewczynko?
Nina Neumann.
- Ty też spałaś, Nino Neumann? - Tak, proszę pana.
Nie wierzę ci.
Mama i tata nie nauczyli cię, że nie wolno kłamać?
Małe dziewczynki, które kłamią, mogą spotkać bardzo przykre rzeczy.
Nawet takie śliczne dziewczynki jak ty.
Ich rodzinom też mogą się przytrafić straszne rzeczy.
Więc?
Tak, proszę pana?
Na pewno kochasz swoją mamusię.
Zapytam jeszcze raz.
Widziałaś przecież te narzędzia i wiesz do kogo należą.
Powiedz mi prawdę, a ty i twoja rodzina otrzymacie ode mnie ciepłe śniadanie.
Spałam!
- Dziękuję, proszę pana. - Jesteś dobrze wychowana.
Może masz rację, może to nasza wina.
Głupia nieuwaga! Ale możesz mi wierzyć.
To się więcej nie powtórzy. Schmidt!
Przywiąż te drzwi podwójnym drutem!
Żydzie! Śmieciu!
Gdyby nie podziękowała, zastrzeliłbym najpierw ciebie, a później twoją małą.
Do szeregu!
Proszę! Kiedy dostaniemy w końcu coś do jedzenia?
Przecież nie pozwolicie nam tu umrzeć.
Nie!
Jeszcze ktoś jest głodny?
Do pociągu!
Wszyscy wsiadać! Szybko!
Nie! Zostań przy mnie! O, Boże! Samuel... Nie możesz teraz odejść! Co ja bez ciebie zrobię?
- Koniec z tym, wsiadaj! - Nie! Zostanę przy nim! Co ja bez niego zrobię!
Odjazd!
Jeszcze nigdy nie spotkałam tak odważnego człowieka jak ty.
Henry? Co my teraz zrobimy?
Przez podłogę. Z tyłu, pomiędzy osiami.
To potrwa co najmniej dzień, jeśli nie dłużej.
- Każda godzina się liczy! - Tak.
On jest taki głodny.
Tu jest coś napisane.
- Tato! - Twój tata teraz nie może, skarbie.
"Sen, tak straszny, nie było już mojego narodu.
Sen się spełnił''.
Co grasz?
Walca Śpiącej Królewny. Zamknij oczy...
Patrzcie, jedziemy z powrotem do Berlina!
Albert! Widzisz coś?
Tak! Chodź do drugiego okna!
Może miałby pan dla nas trochę wody? Albo chleba?
Wody, proszę!
Niech nikt nie zbliża się do pociągu!
Są doskonale zaopatrzeni!
Proszę pilnować swoich ludzi! To mój pociąg!
Wasz pociąg? Mój Boże, proszę spojrzeć na tych ludzi. Umierają z głodu!
Żadnego jedzenia ani picia!
- Dalej! - Zwariowaliście? Stać!
Pewnie musi pan na tych biednych ludziach udowadniać swoje męstwo? Na froncie się nie udało?
To, ludzie? Führer uwolnił nas w końcu od tej zarazy!
- Daj spokój! - Stać!
Oszalał pan? Chce pan strzelać do niemieckiego porucznika?
- Właśnie chciał pan zrobić to samo! - Postawię was przed sądem wojennym!
Tak, ale zanim wojna się skończy, bo inaczej sam będziesz wisiał na szubienicy.
I ty nazywasz się niemieckim żołnierzem? Zdrajco! Tchórzu! Dezerterze!
Przynajmniej nie jestem takim bohaterem jak ty, dupku!
Odjazd!
No dalej, dajcie im wszystko co macie!
- No dalej, ruszamy! - Nie możemy. Transport wojskowy!
Co? Mam to gdzieś, natychmiast jedziemy dalej! Przynajmniej dwieście, trzysta metrów!
Proszę, chleb! Mam też ciastka, dla dzieci!
- Nie wszystko na raz, bo zrobi się wam niedobrze! - Dziękuję!
Podzielcie się, niech każdy dostanie kawałek!
Więcej, potrzebujemy więcej chleba!
On idzie!
Chodź do mamusi.
Weź to...
Idziemy do mamusi, chodź...
Mój duży chłopczyk!
Gdzie byłeś? Zrobiłeś sobie spacerek?
Hitlera podobno męczą koszmary. Polecił więc sprowadzić wróżbitę.
Ten spojrzał w swoją kryształową kulę i rzekł:
"Drogi wodzu, widzę, że umrzesz w dniu wielkiego żydowskiego święta"
"Jakiego?" zaszczekał Adolf.
"Mój wodzu, nieważne, którego dnia umrzesz. To będzie wielkie żydowskie święto".
Spakowałam je, bo pomyślałam, że jak Dawid urośnie, będziesz szczęśliwy, że możesz mu je pokazać.
Nie jedziemy wcale do nowego domu. Prawda?
Nie będzie też nowej szkoły.
Ale ja chcę chodzić do szkoły i tańczyć! Chcę przecież zostać tancerką!
Za dużo się martwisz, Nina! Zostaniesz tancerką! Na pewno! Przysięgam!
- Na wszystko? - Na wszystko!
Opowiesz mi historię o tym jak pierwszy raz zobaczyłaś tatę?
Poproś tatę, on potrafi o wiele lepiej opowiadać.
No chodź, Ninuś.
Więc...
Było to na weselu mojej kuzynki Herschel.
Od kiedy to jesteś taki nieśmiały, Henry?
Popatrz tylko na nią!
Lea Hertzberg...
Jej ojciec zajmuje się importem i eksportem.
Mówi się, że dostanie kolosalny posag.
- Jesteś pijany, tato. - Dowiadywała się już o ciebie.
Wiem to od twojej ciotki Rozalii.
Jesteś gorszy niż swatka Yente!
Ty tchórzu!
- Nazywam się Henry. - Przecież wiem!
Jeśli nie dostanę nic do picia, on umrze.
Avram, co się dzieje? Co z tobą?
- Doktorze Friedlich! - On potrzebuje pomocy!
Tato! Doktorze, szybciej! Mój tata!
Tato, co z tobą?
Avram, co się dzieje?
Troszcz się teraz o nie...
- Avram? Proszę mu pomóc! - Mamo, co się z nim dzieje?
- Avram, obudź się! - Panie Perles...
Avram! Mój Boże...
Po co mi to?
Myślisz, że to przywróci mi Avrama i Izzego?
Jesteśmy przy tobie, mamo.
To nie twoja wina.
Nie mogłeś wiedzieć, że stanie się takie nieszczęście.
Wracam do pracy!
Henry, możesz mi podać pieluszkę?
- Nie ma już żadnej. - Powinno być jeszcze kilka.
W takim razie ubierzemy cię z powrotem, Davidzie.
David?
Co z nim?
Dzieci czasem przestają oddychać i za chwilę znów zaczynają. To zupełnie normalne.
Dziś w nocy jeszcze nie skończymy.
Módlmy się, żeby wystarczyło nam czasu.
Obudź się!
Erika próbowała tego wczoraj. Sądzę, że trochę jej pomogło.
Nawet Aaron trochę dostał.
Ona naprawdę to zrobi?
To może uratować Dawidowi życie.
Nie będzie jej niedobrze?
Myślę, że nie, aniołku.
Nie mogę.
Tam już nic nie ma.
Przykro mi. Tak mi przykro!
- Powinniśmy się ukryć, tak jak chciałaś... - Już dobrze, Henry.
- Musiał przyjść. Proszę, musisz mi wierzyć, on musiał... - Wiem, Henry! Wiem!
Henry? Możesz teraz się tym zająć?
Muszę odpocząć.
Jak ona się czuje?
Jest silna. W każdym razie silniejsza ode mnie.
Jak dłonie mojej babci...
Jestem bezradny.
Idź do mamusi.
Proszę. Potrzebujemy wody!
Mój syn umiera!
- Dajcie nam wody, umieramy z pragnienia! - Jeszcze jedno słowo Żydzie i strzelam!
Proszę, chociaż łyk. On ma dopiero 12 miesięcy!
Otrzymacie swoje racje jak tylko dojedziemy do następnej stacji.
Ale do tej pory wszyscy umrzemy! Wagon jest już pełen zwłok! Same zwłoki!
Tym lepiej, będzie więcej wody dla tych, którzy jeszcze pozostaną.
Jaką piosenkę zaśpiewać?
Jakob, zwariowałeś?
Nie mogę sobie wybierać publiczności. Te dzieci muszą jeść.
Ty również...
Umieramy z głodu. Są tu małe dzieci. Kobiety.
- Może chociaż odrobinę jedzenia? - Zamknij się, Żydzie!
Mogę zaśpiewać. Jestem świetnym komikiem.
Zaśpiewam wam wspaniałą piosenkę. Albo wyrecytuję kilka wersów Goethego. Co wy na to?
Jestem głodna. Myślisz, że coś nam dadzą?
- Proszę! - Nie przekonało mnie to.
W każdym razie nie na tyle, żebym podzielił się własnym jedzeniem z Żydem!
Skuj mu tę żydowską mordę!
...osiem, dziewięć, dziesięć. Koniec!
Oszustwo!
Mówiłem, jak zwierzęta!
Wystarczająco dużo czasu zmarnowaliśmy! Dostałem sygnał, że możemy wjechać na stację.
Ruszamy!
Proszę, dajcie nam trochę wody.
Nie mam złota! Ale... mam zegarek! Proszę, mój złoty zegarek!
Gabrielle!
Wody! Jeszcze! Potrzebujemy więcej wody!
Macie jeszcze biżuterię. Zegarki, łańcuszki. Ja też chcę wody!
Zostaw mnie!
- Pij, aniołku! - Ja też chcę pić! To moje!
Zwariowała pani? Dam pani wody. Proszę.
Oddawajcie biżuterię!
Odejść od wagonów! Przeklęte Polaczki!
Wsiadać!
- Natychmiast odjazd! - Czerwone światło, nie widzi pan?
Jakob, nie doszedłeś nawet do "Ody do radości".
Dlaczego mam w ustach smak krwi?
Tak się boję.
Nie ma się czego bać. Nie wyskoczymy w czasie jazdy. To byłaby głupota!
- Poczekamy, aż pociąg się zatrzyma. - Musisz się ogolić, tato.
Ale i tak bardzo cię kocham.
Czasem jestem dla ciebie niedobra. Tak często się z tobą droczę.
Możesz sobie ze mnie czasem troszkę pożartować.
- Ale tylko troszkę. - Tylko troszkę.
David?
David!
Doktorze Friedlich!
On nie żyje, zostaw go. Zostaw go!
Co się dzieje? Dlaczego ona płacze?
To nic. Źle się poczuła. Śpij dalej. Zamknij oczy.
Nie!
Co tam robisz?!
Gdzie siekiera? Gdzie jest siekiera?!
Wypadła.
Jak długo jeszcze?
O wschodzie słońca!
Spróbujesz?
Jak tylko pociąg trochę zwolni, musicie spróbować. Lea, proszę.
- Musimy przygotować Ninę. - Nie, ja nigdzie nie idę bez ciebie!
Słuchaj, aniołku. Musicie założyć czarne ubrania, żeby nie było was widać w ciemności.
Musisz iść z nami!
- Sam będziesz ich potrzebował. - Weź, dam sobie radę.
Nineczko, teraz musisz troszczyć się o mamusię, obiecujesz? Tak?
- A kiedy będziesz się bała, wiesz co masz robić? - Odmówić Shema Israel.
Tak. A jeśli będziesz za mną tęsknić?
Nie możesz zostawić nas samych.
Nina, niedługo znowu się spotkamy, zobaczysz! Wojna niedługo się skończy.
- Co będziesz robić, kiedy będziesz za mną tęsknić? - Też odmówię Shema Israel.
Wtedy mów po prostu w górę. Do nieba, a ja cię usłyszę.
Ale przecież ty nie jesteś Bogiem.
I tak cię usłyszę!
Lea, ty pójdziesz pierwsza, a później weźmiesz Ninę. Później Ruth!
Chodź z nami, Erika. Chodź, włóż to!
Musisz iść z nami! Erika!
Dzieci się zmieszczą. Muszą spróbować. Jak tylko pociąg się zatrzyma.
Kto chce spróbować przecisnąć się przez dziurę?
Zmieszczą się dzieci i drobne kobiety.
Zwalniamy! Lea, teraz!
- Henry, nie dam rady! - Musisz!
Wyciągnij mnie!
- Nina, puść się! - Zaopiekuję się nią jak własnym dzieckiem.
- Nie wiesz, jak bardzo cię kocham! - Ja ciebie też.
- Nie! - Nina, chodź!
Trzymam cię mocno! Wszystko będzie dobrze. Nina, chodź!
- Nina proszę, puść! - Albert, pomóż mi!
Boję się!
Musisz skoczyć, a potem od razu się schylić. Od razu, rozumiesz?
Nie bez Niny!
Za późno!
- Tak bardzo się bałam! Przepraszam! - Wszystko będzie dobrze.
Zbliżamy się do stacji.
Kiedy się zatrzymamy, Ruth i Nina mogą się wyczołgać i biec wzdłuż torów.
Tam wszędzie są żołnierze!
Sprawdźcie drzwi i kraty! Żeby te świnie nam na koniec nie pouciekały!
Kocham cię!
Wody! Potrzebujemy wody!
Cisza! Zamknąć się, albo będziemy strzelać!
- Wstawaj! - Nie mogę!
Wody! Wody!
Nie możecie zamknąć tych brudnych ryjów?
Musisz zdjąć but!
Wody! Wody!
Powiedziałem cisza!
Coś tam się rusza na torach!
Georg to zauważył!
O, Boże! Jedźmy stąd!
Kim jesteście?
...ale wtedy trafiła go kula i nadjechał pociąg, i udało im się.
Udało im się!
To cud! Udało im się. Wszystko widziałam! Cud!
Dla ludzi w wagonie obok to było piekło.
- Pomódlmy się. - Po co? Bóg i tak nas nie słyszy.
Proszę... możesz mi pomóc?
Przepraszam.
Szybciej, wstawać! Pospieszcie się!
Ubierzcie się w coś!
Zostaw ją i wysiadaj!
Zdejmij okulary, będą myśleli, że możesz pracować.
Mówiłem ci, nie będę występował bez mojego smokingu.
Daj dziecko tej starej kobiecie!
Ty też się przygotuj, Garbielko.
Wołają nas, pora na scenę! Chodź!
Szybko!
Co tam niesiesz? Idź, pospiesz się!
"O radości, iskro bogów,
Kwiecie Elizejskich Pól,
Święta na twym świętym progu Staje nasz natchniony chór
Jasność twoja wszystko zaćmi Złączy co rozdzielił los.
Wszyscy ludzie będą braćmi, Tam gdzie twój przemówi głos".
Posłuchajcie! To przecież Schiller? To Beethoven? Brawo!
To są Pola Elizejskie!
Rzeczywiście, panie Schiller, tak właśnie jest.
Bracie, miłość niezmierzona Mieszka pod namiotem gwiazd.
Całą ludzkość weź w ramiona I ucałuj jeszcze raz.
Skąd wiedzieliście, że spróbujemy uciec?
Przychodzimy tam co noc. To ostatnia stacja przed Auschwitz.
Pociągi śmierci przyjeżdżają z każdej strony.
- Jesteście tam co noc? - Tak.
Dziś pójdziemy tam znowu. Czekamy.
Jeśli ktoś...
...ucieknie...
...wtedy pomagamy.
Zawsze będę z tobą. Obiecuję.
Nina? Nie odchodź daleko.
Tylko kawałek.
Shema Israel, Adonai Eloheinu,
adonai Echad. Baruch Shem kevod...
reżyseria
scenariusz
wystąpili
muzyka